اومدم چون حالا حالاها قصد نوشتن نداشتم نمیدونم چرا شاید واسه

                  اینکه روزام تکراری شدن٬ شاید واسه اینکه از بهار بدم میاد٬شایدم....

                  هفته پیش همین روز رفتیم نمایشگاه کتاب اونم با هزار و یه تقلا و یه

                  کم غرور که مثلاْ ما ترم بالاییم باید حرف٬ حرف ما بشه و بریم نمایشگاه

                  حالا بگذریم از مسائلی که تووی راه پیش اومد٬خوب....بد....بالاخره

                   رفتیم ..........

                   دو هفته پیش عقد پریسا بود همه چی انقدرررر یهویی شد که ما

                   هنوزم   هستیم

                   رضا ۴۰ روزی هست که رفته خدمت٬ (آموزشی). الان کرجه. ۱۳ خرداد

                    که آموزشیش تموم بشه بقیه سربازیش همین جا توو رشت هستش

                    دیگهههههههه ............همین تموم شد.............

                  خیلی وقته که آشتی کردیم٬ همه چی خیلی خوبه خیلیییییی حالا  حس

                  میکنم خیلی بیشتر ار قبل همو دوس داریم شاید این مدت دوری بهمون یاد

                   داد بیشتر قدر همو بدونیم

                   این چند وقتم که ننوشتم واسه این بود که اسباب کشی داشتیم٬ امتحانام

                   سرم ریخته بود بعد برف هم که نامردا همه رو پشت هم گرفتن الانم گرفتارم

                   انتخاب واحدو دانشگاه و ولنتاین و ......

                   چرت و پرت نوشتم میدونم! فقط آپ کردم که بگم زنده ام!!!!!

                   نمیدونم چی بگم..... انقدر حالم بده که روزامو گم کردم! امروز توو تعجب

                   کامل فهمیدم که ۵ آذره! رضا باهام قهره....... ۵ روووووووووووزه

                   نمی دونم بازم راهمون یکی میشه یا نه٬ فقط میدونم که ابرای آسمونم

                   این چند روزو با من باریدن......

                  نمی دونم چی کار کنم..... هیچی نمیدونم........ آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه...........

                   فقط میدونم ندارمت ٬ کمبودتو حس میکنم یاد یه قسمت از شعر شاهکار

                   بینش پژوه افتادم"حتی وقتی با منی توو بغلم   تورو احساس نیازت میکنم"

                   چه برسه که نباشی......

                   خدا جونم کمکم کن

                 دارم از ناراحتی میمیرم و مجبورم نشون بدم که نه!هیچ اتفاقی نیوفتاده!

                 وای شده٬ نمیدونم آخه چرا ما؟ وقتی همه عالم و آدم خیلی راحت میرن

                 و معافی می گیرن حتی بدون اینکه خیلی بهش احتیاج ندارن بهش٬ اون

                 وقت ما٬ که خدا خودش میدونه همه آینده و زندگیمون به این وابسته بود

                 اینجوری شد. وقتی رضا بهم گفت اول فکر کردم داره اذیتم می کنه وای بعد

                 قسم خورد٬ واسم خیلی سخت بود که باورش کنم آخه همه برنامه هامونو

                  رو معافی رضا ریخته بودیم.

                  وقتیم که باورم شد دلم می خواست می تونستم رو سر همه دنیا داد بکشم

                  مرخصی تحصیلی رضا تموم شده٬ می خواد پیام نور امتحان بده میگه اگه هم

                  قبول بشم هم میرم سربازی٬ هم دانشگاه.

                  نمیدونم. درد من دوریشه. نمیدونم لحظه هام چطور میگذرن؟ حتی نمیدونم

                  چطور باید ازش خدافظی کنم

                   مامان میگه همین استان خودمون می یوفته٬ نمیدونم هیچی نمیدونم فقط

                   میدونم همه وجودم گریه ست و گریه.................

               نمی دونم تا حالا براتون پیش اومده یا نه. حس عجیبی بود٬ تا حالا تجربه

               نکرده بودمش.هیچوقت.........

               دیروز صبح با رضا ٬ توو ایستگاه اتوبوس منتظر بودیم . یه خانوم خیلی پیر

               کنارمون نشسته بود

                به رضا گیلکی همون جور که به پرنده ها اشاره میکرد گفت : این پرنده ها

                رو بچه ها با تیرکمون توو شالیزارا می زنن و می کشن

                به رضا گفتم چی می گه؟بهم گفت و من کله تکون دادم .  ۵ دقیقه نشده

                بود که من رو صورت اون پیرزن خیره موندم خیلی شبیه مادربزرگم بود(مادر    

                بابام)کسی که هیچوقت حسی بهش نداشتم درواقع اصلاْ دوسش نداشتم

                 شنیده بودم که بده٬ خیلی. شایدم اشتباه میکردم٬کی میدونه معیار واقعی

                 چیه؟ شاید اونقدرام بد نبود...............

                 اونقدر شبیه بود که احساس می کردم حتی چین و چوروکای صورتشون هم

                 یکیه!! و همون موقغع بود که برای اولین بار این حسو تجربه کردم . ناخودآگاه

                 دلم برای کسی که اصلاْ دوسش نداشتم تنگ شد ٬ اونقدر که همونجا وسط

                 خیابون گریه کردم. الانم که دارم می نویسم نمی تونم جلوی اشکامو بگیرم

                 اشک٬ آرووم آرووم از چشام میاد..............

                 شاید اینجوری خدا می خواد یادم بیاره که به فاتحه احتیاج داره ..........فاتحه

                 خوندم . توام اگه میشه بخون  ( اسمش فیروزه یکتاس ) اگه بخونی یه عمر

                 ممنونت میشم

                   باز مهر اومد..... اینکه میگم باز٬ منظورم این نیست که پاییز و دوس ندارم

                   نه! اتفاقاْ خیلی دوسش دارم مخصوصاْ اواخر آبان و اوایل آذر رو!!!

                   دلم میخواس واسه مهر یه آپ درست حسابی با ذوق و شوق بنویسم...

                   ولی حالا که دارم  می نویسم حوصله هیچیو ندارم

                   کلاسا شروع شده و من بعد ثبت نام فقط یه بار پامو دانشگاه گذاشتم

                   (کلاسا از ۲۰ شهریور شروع شده....)

                    روزام خاکسترین................ خاکستری خاکستری...............

امکانات

آمار وبلاگ